Dziś, we wtorek 24 marca, obchodzimy Narodowy Dzień Pamięci Polaków ratujących Żydów pod okupacją niemiecką. Data ta nie jest przypadkowa – nawiązuje do tragicznych wydarzeń z 24 marca 1944 roku w Markowej, gdzie niemieccy okupanci zamordowali rodzinę Ulmów oraz ukrywających się u nich Żydów.
Tego dnia życie oddali Józef i Wiktoria Ulmowie oraz ich siedmioro dzieci (w tym jedno nienarodzone), a także ośmioro Żydów, którym udzielili schronienia. Ulmowie byli zwyczajną, ubogą rodziną z podkarpackiej wsi Markowa. Józef był rolnikiem, ale także człowiekiem otwartym i zaangażowanym – interesował się fotografią, pszczelarstwem i nowoczesnymi metodami gospodarowania. Wiktoria była oddaną żoną i matką, głęboko wierzącą kobietą.
Mimo grożącej kary śmierci, pod koniec 1942 roku przyjęli pod swój dach ośmioro Żydów. Przez ponad rok dzielili się z nimi wszystkim, co mieli – jedzeniem, domem i nadzieją na przetrwanie. Rankiem 24 marca 1944 roku, wskutek donosu, do domu Ulmów przybyli niemieccy żandarmi. Najpierw zamordowali ukrywających się Żydów, a następnie Józefa i będącą w zaawansowanej ciąży Wiktorię. Na końcu zabili ich sześcioro małych dzieci. Ich śmierć stała się symbolem najwyższej ofiary – oddania życia za bliźnich.
10 września 2023 roku Rodzina Ulmów została ogłoszona błogosławioną przez Kościół katolicki. Było to wydarzenie bez precedensu – po raz pierwszy w historii beatyfikowana została cała rodzina, łącznie z dzieckiem nienarodzonym. Kościół uznał ich śmierć za męczeństwo – świadectwo wiary i miłości bliźniego.
Rodzina Ulmów jest dziś jednym z najbardziej poruszających symboli Polaków ratujących Żydów podczas II wojny światowej. W 1995 roku została uhonorowana tytułem Sprawiedliwych wśród Narodów Świata.
Ich życie pokazało, że miłość bliźniego nie zna granic, a wiara wyraża się w konkretnych czynach i nawet w czasach największego zła można pozostać wiernym Ewangelii.
Dla naszej wspólnoty szczególną radością jest fakt, że posiadamy relikwie Błogosławionej Rodziny Ulmów. Dzięki temu możemy jeszcze głębiej przeżywać ich obecność i wypraszać potrzebne łaski przez ich wstawiennictwo. Niech ich przykład uczy nas odwagi w wierze, wrażliwości na drugiego człowieka i gotowości do czynienia dobra – nawet wtedy, gdy wymaga to poświęcenia.